.

ใครจะรู้ว่า ประตูที่เราก้าวเข้ามาทุกเช้า ก้าวออกทุกเย็น วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้ก้าวออกไป เป็นครั้งสุดท้าย

ชุดนักเรียนที่ใส่เกือบทุกวัน ขี้เกียจรีดแทบตาย แต่วันนี้ มันจะเป็นเพียงแค่ชุดหนึ่ง ที่จะถุกแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า ซึ่งเราจะไม่มีโอกาสได้ใส่มันมานั่งเรียนอีกต่อไป

กระเป๋านักเรียน ที่สะพายเข้ามา พร้อมกับชุดนักเรียน ช่างเป็นอะไรที่เข้ากัน ใครจะรู้ว่า มันจะเป็นเพียงแค่กระเป๋าใบหนึ่ง ที่จะไม่มีโอกาสได้โอบกอดหนังสือเรียน เพื่อนสนิทของมันอีก

รองเท้านักเรียนที่ใส่กันทุกวัน ใครจะรู้ว่า เราจะใส่คู่กับถุงเท้าสีขาว ร่วมสุขร่วมมทุกข์ได้วยกัน เป็นครั้งสุดท้าย

โต๊ะเรียน เก้าอี้ จะรู้ไหมว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่มันจะได้อยู่กัยกระเป๋าที่ห้อยมันอยู่ทุกวัน

ห้องเรียน ประตู หน้าต่าง จะรู้ไหมว่า วันนี้มันจะต้องจากเพื่อนที่นั่งมองมันทุกวัน

กระจกหน้าห้องน้ำ จะรู้ไหมว่า เราจะมองมันเป็นครั้งสุดท้าย

  

-ลานปาริชาติ-     

 

-ศาลาหัวเขียว-

-ถนนริมสระนวมินท์-

.

แล้ว

ประตูโรงเรียน จะคิดถึง คนที่เคยเดินผ่านมันทุกวันอยู่ไหม

ชุดนักเรียนจะคิดถึง คนที่ใส่มันทุกวันรึเปล่า

กระเป๋านักเรียน จะคิดถึงหนังสือ และคนที่สะพายมันอยู่ทุกวันไหม

รองเท้านักเรียน จะคิดถึงถุงเท้านักเรียนไหม

โต๊ะ จะคิดถึงถุงเครื่องเขียน และหนังสือ บ้างไหม

เก้าอี้ จะคิดถึงกระเป๋า และคนที่นั่งมันทุกวันไหม

กระดาน จะจดจำหน้าตาของเราอยู่ได้ไหม

ประตูห้องจะเหงามั้ย หากคนที่เดินผ่านทุกวัน จะจากมันไป

หน้าต่าง จะเปิดให้ลมพัดใครให้สบายใจ

พัดลม จะช่วยคลายความร้อนให้ใคร

กระจกหน้าห้องน้ำ จะคิดถึงคนที่เคยส่องมั้ย

....

ไม่น่าเชื่อว่าเวลา 6 ปี มันสั้นจริงๆ ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในโรงเรียน เหมือนจะเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน แต่วันนี้เราต้องก้าวออกจากโรงเรียนเป็นวันสุดท้าย

6 ปีที่ผ่านมา เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากโรงเรียนนี้ จากเพื่อนที่นี่ ถึงแม้จะไซโคอยู่หลายครั้ง แต่ก็น่าใจหาย ที่อยู่ๆ เราต้องจากมันไป ยังมีอะไรอีกหลายๆอย่างที่อยากจะทำ แต่ไม่ได้ทำ และมีอะไรหลายๆอย่าง ที่เราไม่อยากจะจากไป แต่สุดท้าย งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ทุกคนต้องเดินตามทางของตัวเอง

โรงเรียนเป็นสถานที่ที่เราอยู่นานกว่าบ้าน ไม่มีพื้นที่ไหนที่ไม่เคยเหยียบ ไม่มีห้องห้องไหนที่ไม่เคยเรียน ไม่มีห้องน้ำห้องไหนที่ไม่เคยเข้า ไม่มีร้านอาหารร้านไหนที่ไม่เคยลองชิม แต่ต่อจากนี้ เราจะไม่มีโอกาสได้เหยียบ ได้เรียน ได้เข้า และได้ชิม ในฐานะทีเป็นนักเรียน อีกต่อไป

-09919-

         3 ปี กับการเป็นเด็กหญิง และอีก 3 ปีกับการเป็นนางสาว และ 6 ปีกับการเป็น 09919 มีอะไรหลายๆอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต ดีใจ ร้องงไห้ เสียใจ ทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง การมีพี่รหัส รุ่นพี่ทุกๆคน  น้องรหัส เพื่อนๆทุกคน ในห้อง ต่างห้อง อะไรหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำ ก้อได้มาทำตอนนี้แหละ จากเด็กตั้งใจเรียน พอมา ม.6 เข้าเรียนสาย โดดคาบฟิสิกส์ไปกินข้าว หลบแถวอยู่ในห้องน้ำ มาสาย โดดเรียนไปลอกการบ้าน โดดเรียนไปนั่งกินซูซิอยู่ริมสระ การไปอ่านหนังสือโต้รุ่ง กินเลี้ยง เที่ยว ดูหนัง ทุกสิ่งทุกอย่าง ผ่านไปเร็วมาก เร็วจนน่าใจหาย เร็วจนเราไม่ทันตั้งตัว ว่า พอมาถึงตอนนี้ เรา คิด ถึง มัน แทบขาดดดใจ

-601-

-เสื้องานซอพท์บอล ออกแบบโดย เจี๊ยบ โฮ่ๆๆๆๆ-

         601 ทุกคน ต่างห้อง ต่างนิสัย เวลา 3 ปี ทำให้เราเรียนรู้กันได้ดีขึ้น เก็บขวด โดดโรงเรียนพน้อมกันทั้งห้อง ไม่ใส่ชุดพื้นเมือง ลอกการบ้าน ลอกข้อสอบ ส่งโพย ส่งข้อความ โห่ แซว เล่นไพ่หลังห้อง โหด มัน ฮา ทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง เพื่อนทุกคน สัญญาว่าจะไม่มีวันลืมเลยยยยย

- ขิม และ คณะ -

        ขิม และ คณะ ตำนานที่เล่าขานกันมานาน รักพวกแกทั้ง 9 คนหว่ะ!!!!!!!!!!! พวกเราเป็นก๊กที่มีสมาชิกมากทีสุดแล้ว แต่แปลกว่ามันเป็นอะไรที่ลงตัวมากกกกกก ทุกคนมีนิสัยต่างกัน มีนิสัยเฉพาะตัวเอง และบางครั้งแก็แทบจะไม่อะไรเหมือนกันเลย แต่ เราสามารถอยู่ด้วยกันได้!!!!!! มันเป็นอะไรที่สุดๆ จะมีใครที่จะคุยกันออกมาได้หมดเปลือกเหมือนพวกแก เวลาอยู่พร้อมกันทั้ง 10 คนแล้ว ชอบหว่ะ สุดยอดมากกกกก คงไม่มีใครที่เหมือนพวกแก และคงไม่สามารถหาใคร มาแทนที่เหมือนพวกแกได้ ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน ดีใจด้วยกันมาตลอด สำหรับทั้ง 9 คนแล้ว มันบรรยายออกมาไม่ได้ มันยาวนาน มันมากมาย จนไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไง ถึงจะไม่มีโอกาสได้อ่านทั้ง 9 คน แต่อยากจะบอกว่า ไม่เคยเสียใจเลยยยที่ได้อยู่กับพวกแก รักพวกแกหว่ะ!!!!!!!

-นอย- ไม่มีโอกาสอ่าน แต่ก็อยากเขียนหว่ะ-

        เพื่อนที่เคียงข้างกันมา 6 ปี ไม่รู้เหมือนกันว่าเรานั่งด้วยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ซี้กันซะแล้ววววววว จะบอกว่า เวลานั่งเรียนกะใครก็ตาม ก้ไม่เหมือนแก ไม่มีใครมาแทนที่แกได้หว่ะ!!!!!!! 6 ปี ที่ผ่านมา จำได้ว่า น้อยยยยยยมากที่เราจะโกรธกั แต่ส่วนมากไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม เราไม่เคยโกรธแก และแกก้ไม่เคยโกรธเรา ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้ ขอบคุณสำหรับ 6 ปีที่มีค่า ขอบคุณสำหรับ 6 ปีที่อยู่เคียงข้าง ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน และขอบคุณสำหรับคำว่าเพื่อนสนิท ที่มีให้กันตลอดมา ...... อ้อ!!!! สำหรับแก เป็นคนเดียวที่เราไม่เคยมีความลับอะไรเลย เรื่องราวของเรา แกรู้จนหมดเปลือกแล้วววววว แต่หวังว่าอีก 4 ปี เราจะยังได้เรียนด้วยกันอีกนะ

- ห้อง B4 -

         นั่งเรียนด้วยกันมา 1 ปีเต็ม ซกมก หมูๆหมาๆ แต่มาถึงตอนนี้ โคตรคิดถึงเลย มันก้อจริงที่เราไม่เคย(เคยแต่น้อยมาก) มอบความสะอาดให้มันเลย เหอะๆ เป้นเวาลสั้นๆ แต่ก็ผูกพันอย่างบอกไม่ถูก  หัวเราะ ซึ้ง  สอบ นั่งเรียน หลับ กินขนม ยิ่งพูดก็ยิ่งคิดถึง

 

"โลกในห้องเรียนเป็นโลกที่แคบที่สุด แต่ก็ไม่มีใครอยู่ได้นานซักคน จริงมั้ย"

 

         ขอบคุณโรงเรียนที่เป็นสถานที่ที่ได้เรียนรู้ชีวิตอะไรหลายๆอย่าง ขอบคุณครูทุกคนที่มอบความรู้ จนทำให้เรามีอนาคตอันสดใส ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน สำหรับมิตรภาพดีๆที่มีให้กัน ขอบคุณรุ่นพี่ทุกๆคน ที่เป็นที่ปรึกษาและน่ารักเสมอ ขอบคุณน้องรหัส ที่ใส่ใจพี่คนนี้เสมอมา ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้มาเจออะไรหลายๆอย่างที่สถานที่นี่ ขอบคุณ ขอบคุณ

-โรงเรียนนวมินทราชูทิศ พายัพ-

        วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2552

สัญญาว่าจะเก็บทุกสิ่งทุกอย่างไว้ ใบไม้ที่เคยร่วงโรย แสงแดดที่เคยสาดส่อง ลมที่เคยพัดผ่าน สัญญาว่าจะไม่ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ สัญญา!!!!!!!!!!!!!!!!

- ลานปาริชาติ -

.

ลาก่อนชุดนักเรียนที่รัก

ลาก่อนรองเท้านักเรียนที่รัก

ลาก่อนกระเป๋านักเรียนที่รัก

ลาก่อน ห้องเรียน และโต๊ะเรียน ที่รัก

ลาก่อน 09919

และ................................

ลาก่อน ชีวิตม.ปลาย

 

เจี๊ยบ 19/02/2009

 

 

edit @ 20 Feb 2009 21:39:42 by EyoreZa