.

ใครจะรู้ว่า ประตูที่เราก้าวเข้ามาทุกเช้า ก้าวออกทุกเย็น วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้ก้าวออกไป เป็นครั้งสุดท้าย

ชุดนักเรียนที่ใส่เกือบทุกวัน ขี้เกียจรีดแทบตาย แต่วันนี้ มันจะเป็นเพียงแค่ชุดหนึ่ง ที่จะถุกแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้า ซึ่งเราจะไม่มีโอกาสได้ใส่มันมานั่งเรียนอีกต่อไป

กระเป๋านักเรียน ที่สะพายเข้ามา พร้อมกับชุดนักเรียน ช่างเป็นอะไรที่เข้ากัน ใครจะรู้ว่า มันจะเป็นเพียงแค่กระเป๋าใบหนึ่ง ที่จะไม่มีโอกาสได้โอบกอดหนังสือเรียน เพื่อนสนิทของมันอีก

รองเท้านักเรียนที่ใส่กันทุกวัน ใครจะรู้ว่า เราจะใส่คู่กับถุงเท้าสีขาว ร่วมสุขร่วมมทุกข์ได้วยกัน เป็นครั้งสุดท้าย

โต๊ะเรียน เก้าอี้ จะรู้ไหมว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่มันจะได้อยู่กัยกระเป๋าที่ห้อยมันอยู่ทุกวัน

ห้องเรียน ประตู หน้าต่าง จะรู้ไหมว่า วันนี้มันจะต้องจากเพื่อนที่นั่งมองมันทุกวัน

กระจกหน้าห้องน้ำ จะรู้ไหมว่า เราจะมองมันเป็นครั้งสุดท้าย

  

-ลานปาริชาติ-     

 

-ศาลาหัวเขียว-

-ถนนริมสระนวมินท์-

.

แล้ว

ประตูโรงเรียน จะคิดถึง คนที่เคยเดินผ่านมันทุกวันอยู่ไหม

ชุดนักเรียนจะคิดถึง คนที่ใส่มันทุกวันรึเปล่า

กระเป๋านักเรียน จะคิดถึงหนังสือ และคนที่สะพายมันอยู่ทุกวันไหม

รองเท้านักเรียน จะคิดถึงถุงเท้านักเรียนไหม

โต๊ะ จะคิดถึงถุงเครื่องเขียน และหนังสือ บ้างไหม

เก้าอี้ จะคิดถึงกระเป๋า และคนที่นั่งมันทุกวันไหม

กระดาน จะจดจำหน้าตาของเราอยู่ได้ไหม

ประตูห้องจะเหงามั้ย หากคนที่เดินผ่านทุกวัน จะจากมันไป

หน้าต่าง จะเปิดให้ลมพัดใครให้สบายใจ

พัดลม จะช่วยคลายความร้อนให้ใคร

กระจกหน้าห้องน้ำ จะคิดถึงคนที่เคยส่องมั้ย

....

ไม่น่าเชื่อว่าเวลา 6 ปี มันสั้นจริงๆ ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในโรงเรียน เหมือนจะเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน แต่วันนี้เราต้องก้าวออกจากโรงเรียนเป็นวันสุดท้าย

6 ปีที่ผ่านมา เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากโรงเรียนนี้ จากเพื่อนที่นี่ ถึงแม้จะไซโคอยู่หลายครั้ง แต่ก็น่าใจหาย ที่อยู่ๆ เราต้องจากมันไป ยังมีอะไรอีกหลายๆอย่างที่อยากจะทำ แต่ไม่ได้ทำ และมีอะไรหลายๆอย่าง ที่เราไม่อยากจะจากไป แต่สุดท้าย งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ทุกคนต้องเดินตามทางของตัวเอง

โรงเรียนเป็นสถานที่ที่เราอยู่นานกว่าบ้าน ไม่มีพื้นที่ไหนที่ไม่เคยเหยียบ ไม่มีห้องห้องไหนที่ไม่เคยเรียน ไม่มีห้องน้ำห้องไหนที่ไม่เคยเข้า ไม่มีร้านอาหารร้านไหนที่ไม่เคยลองชิม แต่ต่อจากนี้ เราจะไม่มีโอกาสได้เหยียบ ได้เรียน ได้เข้า และได้ชิม ในฐานะทีเป็นนักเรียน อีกต่อไป

-09919-

         3 ปี กับการเป็นเด็กหญิง และอีก 3 ปีกับการเป็นนางสาว และ 6 ปีกับการเป็น 09919 มีอะไรหลายๆอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต ดีใจ ร้องงไห้ เสียใจ ทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง การมีพี่รหัส รุ่นพี่ทุกๆคน  น้องรหัส เพื่อนๆทุกคน ในห้อง ต่างห้อง อะไรหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำ ก้อได้มาทำตอนนี้แหละ จากเด็กตั้งใจเรียน พอมา ม.6 เข้าเรียนสาย โดดคาบฟิสิกส์ไปกินข้าว หลบแถวอยู่ในห้องน้ำ มาสาย โดดเรียนไปลอกการบ้าน โดดเรียนไปนั่งกินซูซิอยู่ริมสระ การไปอ่านหนังสือโต้รุ่ง กินเลี้ยง เที่ยว ดูหนัง ทุกสิ่งทุกอย่าง ผ่านไปเร็วมาก เร็วจนน่าใจหาย เร็วจนเราไม่ทันตั้งตัว ว่า พอมาถึงตอนนี้ เรา คิด ถึง มัน แทบขาดดดใจ

-601-

-เสื้องานซอพท์บอล ออกแบบโดย เจี๊ยบ โฮ่ๆๆๆๆ-

         601 ทุกคน ต่างห้อง ต่างนิสัย เวลา 3 ปี ทำให้เราเรียนรู้กันได้ดีขึ้น เก็บขวด โดดโรงเรียนพน้อมกันทั้งห้อง ไม่ใส่ชุดพื้นเมือง ลอกการบ้าน ลอกข้อสอบ ส่งโพย ส่งข้อความ โห่ แซว เล่นไพ่หลังห้อง โหด มัน ฮา ทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง เพื่อนทุกคน สัญญาว่าจะไม่มีวันลืมเลยยยยย

- ขิม และ คณะ -

        ขิม และ คณะ ตำนานที่เล่าขานกันมานาน รักพวกแกทั้ง 9 คนหว่ะ!!!!!!!!!!! พวกเราเป็นก๊กที่มีสมาชิกมากทีสุดแล้ว แต่แปลกว่ามันเป็นอะไรที่ลงตัวมากกกกกก ทุกคนมีนิสัยต่างกัน มีนิสัยเฉพาะตัวเอง และบางครั้งแก็แทบจะไม่อะไรเหมือนกันเลย แต่ เราสามารถอยู่ด้วยกันได้!!!!!! มันเป็นอะไรที่สุดๆ จะมีใครที่จะคุยกันออกมาได้หมดเปลือกเหมือนพวกแก เวลาอยู่พร้อมกันทั้ง 10 คนแล้ว ชอบหว่ะ สุดยอดมากกกกก คงไม่มีใครที่เหมือนพวกแก และคงไม่สามารถหาใคร มาแทนที่เหมือนพวกแกได้ ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน ดีใจด้วยกันมาตลอด สำหรับทั้ง 9 คนแล้ว มันบรรยายออกมาไม่ได้ มันยาวนาน มันมากมาย จนไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไง ถึงจะไม่มีโอกาสได้อ่านทั้ง 9 คน แต่อยากจะบอกว่า ไม่เคยเสียใจเลยยยที่ได้อยู่กับพวกแก รักพวกแกหว่ะ!!!!!!!

-นอย- ไม่มีโอกาสอ่าน แต่ก็อยากเขียนหว่ะ-

        เพื่อนที่เคียงข้างกันมา 6 ปี ไม่รู้เหมือนกันว่าเรานั่งด้วยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ซี้กันซะแล้ววววววว จะบอกว่า เวลานั่งเรียนกะใครก็ตาม ก้ไม่เหมือนแก ไม่มีใครมาแทนที่แกได้หว่ะ!!!!!!! 6 ปี ที่ผ่านมา จำได้ว่า น้อยยยยยยมากที่เราจะโกรธกั แต่ส่วนมากไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม เราไม่เคยโกรธแก และแกก้ไม่เคยโกรธเรา ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้ ขอบคุณสำหรับ 6 ปีที่มีค่า ขอบคุณสำหรับ 6 ปีที่อยู่เคียงข้าง ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน และขอบคุณสำหรับคำว่าเพื่อนสนิท ที่มีให้กันตลอดมา ...... อ้อ!!!! สำหรับแก เป็นคนเดียวที่เราไม่เคยมีความลับอะไรเลย เรื่องราวของเรา แกรู้จนหมดเปลือกแล้วววววว แต่หวังว่าอีก 4 ปี เราจะยังได้เรียนด้วยกันอีกนะ

- ห้อง B4 -

         นั่งเรียนด้วยกันมา 1 ปีเต็ม ซกมก หมูๆหมาๆ แต่มาถึงตอนนี้ โคตรคิดถึงเลย มันก้อจริงที่เราไม่เคย(เคยแต่น้อยมาก) มอบความสะอาดให้มันเลย เหอะๆ เป้นเวาลสั้นๆ แต่ก็ผูกพันอย่างบอกไม่ถูก  หัวเราะ ซึ้ง  สอบ นั่งเรียน หลับ กินขนม ยิ่งพูดก็ยิ่งคิดถึง

 

"โลกในห้องเรียนเป็นโลกที่แคบที่สุด แต่ก็ไม่มีใครอยู่ได้นานซักคน จริงมั้ย"

 

         ขอบคุณโรงเรียนที่เป็นสถานที่ที่ได้เรียนรู้ชีวิตอะไรหลายๆอย่าง ขอบคุณครูทุกคนที่มอบความรู้ จนทำให้เรามีอนาคตอันสดใส ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน สำหรับมิตรภาพดีๆที่มีให้กัน ขอบคุณรุ่นพี่ทุกๆคน ที่เป็นที่ปรึกษาและน่ารักเสมอ ขอบคุณน้องรหัส ที่ใส่ใจพี่คนนี้เสมอมา ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้มาเจออะไรหลายๆอย่างที่สถานที่นี่ ขอบคุณ ขอบคุณ

-โรงเรียนนวมินทราชูทิศ พายัพ-

        วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2552

สัญญาว่าจะเก็บทุกสิ่งทุกอย่างไว้ ใบไม้ที่เคยร่วงโรย แสงแดดที่เคยสาดส่อง ลมที่เคยพัดผ่าน สัญญาว่าจะไม่ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ สัญญา!!!!!!!!!!!!!!!!

- ลานปาริชาติ -

.

ลาก่อนชุดนักเรียนที่รัก

ลาก่อนรองเท้านักเรียนที่รัก

ลาก่อนกระเป๋านักเรียนที่รัก

ลาก่อน ห้องเรียน และโต๊ะเรียน ที่รัก

ลาก่อน 09919

และ................................

ลาก่อน ชีวิตม.ปลาย

 

เจี๊ยบ 19/02/2009

 

 

edit @ 20 Feb 2009 21:39:42 by EyoreZa

Comment

Comment:

Tweet

ทำให้คิดถึงชีวิตม.ปลายsad smile

#15 By download mp3 (118.172.74.32) on 2009-08-16 15:31

อ่านแล้วคิดถึงบรรยากาศเก่าและเพื่อนเก่าจังเลย

#14 By รุ่นพี่ (203.158.4.117) on 2009-07-28 00:24

confused smile

#13 By ดาวน์โหลดเพลง mp3 (118.172.37.88) on 2009-07-22 02:18

confused smile

#12 By download mp3 (118.172.37.88) on 2009-07-22 02:18

สวัสดีเจา*
ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอรุ่นพี่นวมินท์
สังคมที่กว้าง หนูพยายามมองหาคนที่มีอะไรในตัวเหมือนกัน อย่างน้อย ..หนูก็เจอ

ตอนนี้หนูเรียนอยู่ม.6แล้วเคยเจอพี่บ่อยมาในโรงเรียน เห็นรูป อ่านแล้วใจหายเหมือนกัน สักวันหนูก็คงต้องจากไป...

อยากกลับไปอยู่ ม.1


ปล.ต้นหูกวางที่ลานปาริชาติเห็นแล้วสะเทือนใจไม่น้อย ห้องประจำหนู B6 การนั่งริมหน้าต่างทำให้หนูต้องเหลือบมองมันบ่อยๆ

#11 By | เ พ ลิ น * | on 2009-06-28 15:09

เิอิ้กรุ่น 7 กับรุ่น 18 ห่างกัน 11 ปีเลย

เห็นในรูปต้นไม้เยอะขึ้นนะ
เมื่อมิถุนาปีที่แล้วก็แอบไปเล่น WiFi ในโรงเรียน(แถวๆ โกดัง/ห้องชมรมเชียร์)

ไม่จำเป็นต้องให้เหมือนรุ่นพีเป๊ะ ขอแค่เป็นนักเรียนตั้งใจเรียนตั้งใจทำกิจกรรม เป็นคนดีมีความรับผิดชอบก็พอแล้ว(สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้เน้นผลการเรียนเหลือเกิน จนแทบไม่มีช่องว่างให้เด็กไปหาประสบการณ์ชีวิต ทำกิจกรรมมาเติมทักษะชีวิต)

พวกรุ่นพี่ไม่ได้สมบูรณ์แบบอะไรหรอก บ้าๆบอๆกันทั้งนั้น มีประเภทหลึกหลวงกับว่านอนสอนง่ายเหมือนกัน

อาจารย์นครยังจำได้อยู่ ไม่เคยเรียนกับแกหรอกนะทั้งแบบในโรงเรียนกับเรียนพิเศษ(แต่ตอนซ้อมสอบโควต้าที่บ้านแกก็ไปนั่งสอบด้วย)
รุ่นพี่เจอ อ.นิวัฒน์ สองปีซ้อ(ว่าแต่แกยังเป็นฟิสิกส์การเมืองอยู่หรือเปล่า?)

อยู่ ม. 6/2 ห้องครุสุณี(เคมี)รุ่น 7 (ถ้าไปถามว่ารู้ว่ารู้จัก วัชราวุฒิ หรือ เป๊กกี้ ต้องร้องอ๋อแน่นอน ตอนรับปริญญาทั้งตรีทั้งโทก็จะกลับไปถ่ายรุปกับอาจารย์ด้วย)

#10 By Eddalion on 2009-03-15 23:35

พี่รหัส 02352 รุ่น 7
มาอยู่ตั้งแ่ต่โรงอาหารยังเป็นศาลามุงคา ดินแตกระแหง
รถเมล์เหลืองเชียงใหม่ยังเ้ข้ามารับมาส่ง
สนามกีฬา 700 ปี ยังเป็น "ป่าละเมาะ"
602 ห้อง B2 (ติดห้องหมวดภาษาต่างประเทศ ซนไม่ได้เลยล่ะ โดนตลอด)
double wink
จบมา 11 ปีแล้วสินะsad smile

#9 By Eddalion on 2009-03-14 22:55

แล้วคุณจะคิดถึงมัน...

ไม่เป็นไรนะ พี่ผ่านมา 5-6 ปีแล้วเหอ ๆ

สู้ต่อไป!!!

#8 By ~*LuCReZiA*~ on 2009-03-02 21:57

อ่านแล้วรู้สึกดีจัง..
ก้าวต่อไปก็มหาลัยแล้ว สู้ๆ!

#7 By Jin on 2009-02-27 19:52

รูปสวยดีนะ.....
ดูเเตกต่างดี อิอิ....
ชอบต้นไม้ที่ลานปาริชาติที่สุดเลยละ

^__________^....
ยังจำตอนที่นั่งข้างๆหน้าต่างห้อง B4 เเล้วก่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง

จะเห็นต้นหูกวางสีเเดงที่มันล่วงลงไปเพื่ออำลาศิษย์เก่าของโรงเรียน

เเต่มันก็จะผลิใบใหม่เพื่อรอ ศิษย์รุ่นใหม่ๆของโรงเรียนต่อไป.....

เเม้ว่าจะ
ไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนนี้อีก
ไม่ได้ใส่รองเท้าคู่นี้อีก
ไม่ได้ใช้กระเป๋าใบนี้อีก
ไม่ได้เข้าเเถวเเล้วร้องเพลงชาติทุกเช้าอีก
ไม่ได้นั่งที่ห้องเรียนเดิม
เเละ......เราจะไม่ได้เจอเพื่อนๆทุกคนในห้องอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอีก

เเต่ไม่ว่ายังไง ความทรงจำที่ดีก็จะอยู๋กับเราเสมอเเระนะ

จบID09919 เพื่อเริ่ม ID521110... อย่างมีรอยยิ้มนะจ๊ะ เด็กน้อย big smile

#6 By **kirakira** on 2009-02-20 22:17

Hot! อ่ะให้

คริคริ

#5 By hambaster on 2009-02-20 13:27

......

กลับไปโรงเรียนบ่อยๆสิจ๊ะหนู

^^

#4 By **kirakira** on 2009-02-20 12:46

อ่านแล้วภาพวันเก่าๆสมัยตัวเองยังเป็นนักเรียนเอ๊าะๆผุดขึ้นเป็นฉากๆเลยค่ะ อ่านแล้วก็เศร้า แอบคิดถึงบ้านเก่าตัวเองเหมือนกันจริงๆนะนี่

เข้าใจความรู้สึกของเจี๊ยบตอนนี้ดีค่ะ ยามที่ต้องออกจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยมานาน(เพื่อเริ่มต้นกับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆที่กำลังมาถึง)

แต่ลาแล้วไม่ใช่ลาลับ คิดถึงเมื่อไหร่ก็ยังสามารถกลับมา"ที่นี่"ได้ตราบที่เราอยากจะกลับมา(จริงไหม?) เพราะงั้นไม่ต้องหดหู่ไปหรอกจ้าbig smile

#3 By Lavenya on 2009-02-20 12:40

อ่านแล้วรู้สึกดีจัง big smile

ุสุดท้ายมันก็ผ่านไปครับ double wink

#2 By nora on 2009-02-20 03:00

อา...จบม.ปลายเหมือนกันเลย

แต่ของเราเรียนวันสุดท้ายวันที่ 5 กุมภา สอบเสร็จ 13

เวลามันผ่านไปเร็วเนอะ เฮ้อ~ สู้ๆconfused smile

#1 By [Lazulite ソムオー ] on 2009-02-20 01:19